Dowbor-Muśnicki Konstanty (1857–1931), generał dywizji, starszy brat Józefa, urodzony 20 IV w Garbowie, gimnazjum skończył w Radomiu, następnie zaś odbył studia wojskowe w Pawłowskiej Szkole Wojskowej i prawnicze w Akademii Prawniczej Wojskowej. Stopień podporucznika otrzymał w r. 1878 i służbę oficerską rozpoczął w pułku strzelców gwardii w Carskim Siole. Po skończeniu akademii w r. 1886 służbę pełnił na przemian w oddziałach liniowych i w korpusie sądowym; służył na Kaukazie, potem w Kazaniu, Penzie (jako sędzia wojskowy), w Permie i Smoleńsku. W r. 1902 został przeniesiony do Portu Artura, następnie do Pekinu, gdzie jako starszy stopniem dowodził wszystkimi oddziałami europejskimi i amerykańskimi. Podczas wojny japońskiej dowodził najpierw 35. syber. pułkiem, później, po otrzymaniu stopnia generała majora, brygadą i dywizją, walcząc pod Wafango, Gajdżo, Laojanem, nad Szache, nad Sandefu, pod Mukdenem i in. Był ranny dwukrotnie. Po wojnie, jako dowódca brygady, służył w Połtawie i Erywaniu, a w r. 1909 został dowódcą okupacyjnego korpusu w Persji. Po powrocie z wyprawy perskiej, o której później pisał na łamach »Świata« (nr 4, 1912), służył znów na Kaukazie do r. 1911, kiedy podał się do dymisji i jako emerytowany gen. dywizji osiadł w Warszawie, obejmując notariat przy warszawskim sądzie okręgowym. Z tego stanowiska został powołany na wielką wojnę, którą odbył, dowodząc przez cały czas 14. dywizją syberyjską. Po rewolucji rosyjskiej brał żywy udział w organizowaniu Zw. Wojsk. Polaków i pracach nad tworzeniem polskiej siły zbrojnej. Był członkiem Nacz. Pol. Komitetu Wykon., wyłonionego przez Zjazd Wojsk. Polaków w Petersburgu, i otrzymał przydział do I korpusu, dowodzonego przez brata Józefa. W r. 1918 wrócił do kraju i wznowił w Warszawie pracę notariusza. W r. 1920 zgłosił się jako ochotnik do armii ochotniczej, lecz przyjęty nie został. Dn. 17 XII 1931 zmarł i został pochowany, zgodnie z jego życzeniem, w mundurze I Pol. Korpusu, na cmentarzu wojskowym w Warszawie. W dorobku piśmienniczym pozostawił kilka prac naukowych oraz szkice literackie i wspomnienia, drukowane w różnych czasopismach, jak w »Świecie«, »Tyg. Ilustr.« i in.
Bagiński H., Wojsko polskie na Wschodzie; Charkiewicz W., Legenda Dowborowa, »Słowo«, nr 139, 1937; Kwestia wojska polskiego w Rosji; akta rodzinne; nekrologi w prasie.
Walerian Charkiewicz